Kendine güven, gerisi hikâye

Galatasaray, her ne kadar sezon başındaki etkili futbolunun uzağında olsa da, Manisaspor ve Bursaspor karşılaşmalarında oynadığı kötü oyunu da sergilemedi.

Bu maçın önemi, grubu lider bitirmenin dışında Rijkaard'ın maç öncesi basın toplantısında söylediği "Takımın güvenini yeniden kazanması" açısından da önemliydi.

Zaten benim açımdan da maçın başka bir anlamı yoktu. Maç boyunca dikkatimi çeken iki şey oldu. Biri tıpkı takım gibi Arda'nın da kıpırdandığı ve Elano'nun ikinci yarının 60. dakikasına kadar ismini duymamam.

Elano alışma devresi, rotasyon, diye diye ikinci yarıyı buldu. İkinci yarıda da, kendisini böyle görmemeye devam edersek, nasıl katlanılabileceği konusunda fikrim yok.

Halen yetersizliği sağda solda tartışıladursun Mustafa Sarp, sadece yüzündeki hırs ifadesi için bile oynatılması gereken oyuncu. Oyunu sürekli forse eden, maçı son dakikasına kadar bırakmayan hırslı bir oyuncu. Şahsen kariyeri fantastik 11 adam yerine böylesi 11 adamı tercih ederim.

Son not Sabri ve Leo Franco'ya olsun. Sabri sezon başındaki şaşırtıcı futbolundan özüne dönmeye başladı, bu kötü haber. Leo Franco fena gözükmediyse de, Galatasaray'ın kalesini koruyacak nitelikte de değil. Ufuk ya da Aykut'u görmek istiyorum artık.

Yok, vazgeçtim son söz Kewell'a olsun. Kızım olsa veririm, bir saniye bile düşünmeden. Bir adam ancak bu kadar sevimli olabilir.