9 Eylül 2010

Evet ya da hayırın anlamı -ya da anlamsızlığı-


Türkiye ilginç bir dönem geçiriyor. Pek çok kimse 12 Eylül 2010 günü, ülke tarihinin kritik virajlarından birinin dönüleceği kanısında.

Yaklaşık 2 aydan bu yana "evet-hayır" üstünden yapılan propaganda sonucunda, meydanlardaki hararetli konuşmalar ve basının bu çılgın propagandaya mal bulmuş mağribi gibi atlamasıyla her yerde konuşmaların öznesi oluverdi, referandum.

Bu iki cephenin evet bölümüne baktığımızda bize sunulan temel argüman sadece ve sadece hayırcıların darbe yanlısı olduğu üstünden yürütülüyor. Hatta başbakan bu cümleyi NTV'deki canlı yayında birebir olarak kullandı. Ülkenin başbakanının algısı, hayır oyu verenlerin darbeci olduğunu söylüyor.

Tabii bu beraberinde şu fikri getiriyor: Diyelim ki, ülkede hayır oyu verenlerin sayısı yüzde olarak 48 çıktı. Başbakan tüm hayır oyu verenleri 'darbeci' olarak nitelendirdiğine göre, ülkenin yüzde 48'i darbecidir. Aslında kendi içinde haklılık payı yok değil. Bu ülkede darbecilerin yüzde 92-93 gibi bir oy oranı aldığını, tankların sokaklardan geçişlerinde insanların alkış tufanı kopardığı bir yalan değil.

Ne yazık ki, bu ülke insanının hamurunda Tiananmen'de tankların önünde dimdik duran Jeff Widener'ın ölümsüz karesi 'Meçhul İsyancı'nın gösterdiği dirayeti gösteremiyor. Bu ülkenin öğrencilerinin, kendisine aydın diyenlerin darbe pankartları açıp, panellerde, meydanlarda darbe çığlıkları attığını göz önünde bulundurursak, başbakanın bu söyleminde haklılık payı büyük.

İki aydır yaşadığımız evet propagandası, iktidarın tüm olanaklarıyla yüklenerek, insanların beyinlerine evetin kazınması şeklinde oldu. Joseph Goebbels'i bile kıskandıracak nitelikteki bu propaganda alanların dışında; camilerde, iftar çadırlarında, neredeyse 5 kişiden fazla toplanılan her yerde uygulandı.

Bunların en rezil örneklerinden biri Ankara'yı yöneten adamın verdiği 70 bin kişilik iftarda gerçekleşti. 70 bin kişilik iftar zaten başlı başına bir kepazelikken, sandalyelerin üstünü tutun da yemek dağıtılan kartonlara kadar her taraf evetle donatılınca, bu kirli propagandanın, iktidar ve onun yandaşları tarafından nasıl bir iğrençliğe getirildiğinin tipik bir örneği.

İşin geldiği boyut, başbakanın, Arda Turan'la milli maç sonrası yaptığı şu sohbetin sansürlenmesine kadar ulaştı.

Başbakan: Bugün yine şanslısın. Bir yerlere vurdurarak bilardo gibi gol attın.
Arda Turan: Başbakanım sizden bir şeyler öğreniyoruz hayırlısıyla.
Arda Turan: Hayırlı akşamlar. (telefonu kapatırken söyledi)

Arda Turan bu hayırlısı kelimesini bilinçli mi kullandı bilinmez ama ertesi gün Sabah, Fotomaç gibi Çalık medyasının gazetelerinde yer almadı bile.

İnsanların; "Eğer evet çıkarsa Türkiye'ye şeriat gelir" korkusunun anlamsız olduğunu düşünsem de, bu iki ay boyunca hayır kelimesinin bazı basın-yayın organlarında sansürlenmesini ciddi bir tehlike olarak görüyorum. "Bunda bir çelişki yok mu?" diyecek olanlara yanıtım hazır.

Siyasi iktidarın anayasayı baştan sona değiştirme, ülkenin eksenini tamamen kaydırmayı, evet sonrasına bırakacağı telaşını ne samimi, ne de gerçekçi buluyorum. Bugün hayır diyenlerin ağzından çıkan başlıca kelimelerden biri eğer demokrasi ise o zaman seçilmişlere böylesi antidemokratik tepkiler vermeye hakkı yok. Savunmuyor musunuz demokrasiyi? Savunmuyor musunuz parlamenter sistemi? Eee, o zaman neden bu panik? Var olan siyasi iktidar oyla geldiyse ve siz de demokrasiyi savunuyorsanız; velvelenin, ortalığı yıkarcasına "Şeriat geliyor!" çığlıklarının amacı ne?

Tabii şimdi "Ama yüzde 47'nin yüzde 53'e tahakkümü demokratik değil" diyenler çıkacaktır. Eh o zaman da, Turgut Özal'ın değiştirdiği seçim sistemine sesiz kalmana yan. Hadi yaşın küçüktü diyelim, dikil annenin, babanın karşısına ondan hesap sor.

Neyse şu etrafta oyunun renginin evet olduğunu açıklayanlarla ilgili bir-iki kelam edelim. Evetçiler cephesinde Sezen Aksu, Yılmaz Erdoğan, Lale Mansur, Orhan Gencebay, Emre Belezoğlu, H.Ş, Halil Ergün gibi pek çok isim çıkıp medeni bir biçimde evet oyu vereceğini açıkladı. Kimileri alkış kıyamet karşılarken, diğer cephe ise yuhalamayı seçti.

Evet propagandistleri ve destekçileri, bu isimleri gurur kaynağı olarak gösteriyor. İlginç olan bu ülkede Kemalettin Şentürk isimli adam "Ben İşçi Partili'yim" dediğinde, bugünün demokratlarının o zaman bu adamı aforoz etmesidir. Benzer bir süreçten Metin Kurt'un da farklı bir dönemde geçtiğini eklemek de fayda var.

Demek ki, neymiş? Demokrat tavır günden güne, zamandan zamana değişebiliyormuş. Hoş bu dönemin modası demokratlık. Ahmet Kaya'ya çatal-bıçak fırlatıp, linç etmeye kalkışanların tamamı, bugün günâh çıkartarak, vicdani mastürbasyonlarını yaptılar.

Gelelim hayır çevresinde yürütülen propagandaya. Bu propaganda haliyle biraz daha silik kaldı. Silik kalmasının iktidar eliyle ve valiler, kaymakamlar, belediye başkanları aracılığıyla yapıldığını düşündüğümüzde silik kalmasının normal bir durum olduğunu söyleyebiliriz.

Özellikle CHP kanadında, bunu bir anayasa referandumu değil de, güvenoylamasına götürme çabasındaydı. Diğer hayırcılar ise, bu anayasanın 12 Eylül 1980 anayasasının farklı bir versiyonu olduğunu söyleyerek, daha mantıklı savlarla ortaya çıktılar.

Hayırcıların özellikle son dönemde, evet kampanyasından etkilenip, "Görmüyor musunuz bu herifler istediğini bir biçimde alır" yılgınlığını sezmek mümkün.

Şimdi gelelim kişisel fikre. Daha önce de söyledim, o yüzden bir beis görmüyorum tekrarlamaktan. Etrafımdaki bazı insanlar "Senin boykot kararın evetçilere yarar" söylemi, beni hiç mi hiç ilgilendirmiyor. Ülkedeki her türden siyasi hesaplaşmayı Galatasaray-Fenerbahçe maçına çevirenler şunu iyi bilmeli, bu ülkede iki kutuplu yaşamaktan sıkılmış, kendini cendereye sıkışmış hisseden insanlar var.

Sanki ülkede AKP-CHP dışında bir siyasi hareket yokmuş gibi davranılmasından bıkmış durumdayım. Her şart ve koşul altında "Ya ondansın ya bundan" tavrı, her iki tarafın da ağzından düşürmediği demokratlık kavramına -en azından kavram olarak- taban tabana zıt.

Muhalefet yelpazesinde söz edilen yüzde 53'lük kesimin içinde bulunuyorum ama o yüzde 53'ün, yüzde 95'iyle bambaşka şeyler düşünüyorum. Bugün hayır diyen kimse nasıl bir anayasa ile geleceğini açıklamıyor. Sadece bugün sunulan anayasaya hayır diyor ve "Daha demokratik bir anayasa için hayır" söylemini kullanıyor.

Oysa benim hayır demem için de, bugün hayır diyenlerin yarın ne yapacağını bilmem gerekir.

Yıllardan beri tartışılan başkanlık sistemine aslında çoktan geçtik bile. Siyasi konjonktür gereği hep iki kutupluluk önümüze sunuluyor. Biz de seviyoruz, ya ondan ya bundan olmayı. Farklılıkları sevmeyen, yeniliklere açık olmayan kapalı bir toplumuz. Bu, bugünün evetçileri ya da hayırcıları için değişmiyor.

Benim kararım bir nevi kazan kaldırmak. Bana sunulan beyaz ya da kahverengi tabletlerden ikisini de istemiyorum. Daha renkli, daha farklı bir ülkenin hayalini yaşıyorum. O yüzden de, birbirinden sevimsiz iki siyasi görüşten (evet ve hayır bazında iki siyasi görüş) birini seçmem beklenmesin.

Gayet iyi biliyorum ki; bugün evet diyen ve darbe karşıtı gibi görünenler 12 Eylül'de tankların geçişinde el sallayıp, askerlerin sırtını sıvazladılar.

Gayet iyi biliyorum ki; bugün hayır diyenler, bu ülkedeki darbelerin bazılarına ya alkış tuttular ya da darbe dönemlerinde dik duruş sergileyemediler.

Gayet iyi biliyorum ki; siyaset o kadar kaygan bir zemin ki, bugün toplumu hayır ve evet diye ayrıştıranlar yarın iktidarın koltuklarını paylaşıverirler.

Ve gayet iyi biliyorum ki; vereceğim ne evet ne de hayır kararı bu ülkedeki milyonlarca aç insanın karnını doyurmayacak, işsizlerin iş sahibi olmasını sağlamayacak, intihar eden çaresiz insanların yararına olmayacak.

O yüzden benim kararım boykottur. Kimse istedi diye değil ama birey olarak düşünüp, kendimce doğrusunun bu olduğuna karar verdiğim için.

Son sözü kendi dilimde yapayım.

Rasim Ozan Kütahyalı gibi bir dalyarak evet oyu veriyorsa onunla aynı kararı vermem mümkün olmaz.

Kenan Evren gibi darbe mimarı dallama hayır oyu veriyorsa, onunla aynı kararı veremem.

Tarih bugünün evetçilerini ve hayırcılarını tıpkı 12 Eylül'e evet oyu verenler gibi yargılayacaktır.

Halka rağmen ama halka karşı tüm dayatmalar, halkın kendisini kurşunlamasından başka bir şey değildir ve 12 Eylül 2010'daki referandum da, benim açımdan halkın kendini kurşunlamasıdır.

Siyasetin ne denli kirli olduğunu evet oyu verecek olanlara şeriat yanlısı, hayır oyu verecek olanlara da darbe yanlısı ve terörist gibi yaftalar yapıştırılmasından görebilmek mümkün oldu.

Ne darbe yanlısıyım ne de şeriat istiyorum. Hayalimde; kimsenin dininden, dilinden, milliyetinden ötürü yargılanmadığı, öldürülmediği ve katledilmediği; herkesin fikirlerini özgürce anlatabildiği, çok uluslu şirketlerin esiri olmayan, kapitalizm denilen vahşi canavara teslim olmamış, yönetenlerin değil yurttaşların rahatı için çalışan, herkese iş, ekmek ve özgürlük sağlayabilen, hiçbir dış güçle göbek bağı olmayan, tam bağımsız bir Türkiye var.

12 Eylül 2010 tarihinde ne evet, ne de hayır diyenler bunu sağlamıyorsa, ben de en doğal ve kendimce en onurlu duruş olarak gördüğüm boykot kararını uygulayacağım.

6 yorum:

aLican dedi ki...

Bi yerden baktığında demokrasi o kadarda iyi bir şey değil...Çünkü bu başımızda ki adamlar zaten demokrasi diye diye getirilmedi mi iktidara ? Özal demokrasi diye diye soymadı mı ülkeyi ? Amerika her yere demokrasi götürmüyor mu ?

Üzülerek söylesemde sandıktan evet çıkacağını biliyorum ancak şu noktada katılmıyorum sana Ozan abi..demişsinki Şeriat geliyor diye ortalığı yıkıyorlar...Abi şuan işleyen süreci benden daha iyi analiz etmişsindir ama gerçekten bu sefer çok sağlam adımlar atıyolar.

Kafadan Anayasa ve HSYK'yı ele geçirdimi istediği partiye kapattırma davası açtırıp bunları anayasa mahkemelerinde hiç birini sekteye uğratmadan geçirebilicek...

Bireysel olarak anayasa mahkemesine başvuru yolunu açtık diyolar...Bunu yaparak başta anayasa mahkemsini yıldırma politikası güdücekler,ardından Türkiye'de yaşayanların AİHM'e giden yolunu tıkayacaklar..

Çünkü AİHM'e gidebilmen için ülkende ki bütün hukuki yollara başvurman ve sonuçlandırılması gerekiyor..Sen bu adamların aleyhinde bi dava açtığın zaman yıllarca süründürcekler seni..Ne aihm'e gidebilcen ne bişey...Hak veriyormuş gibi yapıp mevcut haklarınıda alıyorlar..

Ozan dedi ki...

abi benim şuan düşündüğüm darbe ve şeriat olucak değil zaten darbe hayatta olmaz olucağı varsa bile akp 2-3 hafta genelkurmay atamasını karıştırarak orda da parmağı olduğunu gösterdi ele geçiremediği 2-3 yer kal abi sen benden daha iyi bilirsin gülenin yurtları var orda avukatlar savcılar hakimler vs. yetiştiriyorlar bu adamları kim sokucak anayasa mahkemesine sokmanın bir yolu olarak görüyorum bunu cumhurbaşkanı seçiminde kendi içlerinde haletiler olayı e tabi mühür onlardayken yapamadığımız kalmasın diye anayasa mahkemesi ve hsyk kaldı benimde aklıma takılan nokta şu bunlar istediği adamları atadığı zaman çoğunluk onlardan olşacağı kim doğru karar vereceğine inanıyor yanlış yaptıkları zaman kim dur diyecek bunlara öyle ve böyle doğrusuyla yanlışıyla bir anayasa mahkememiz var bunu yandaş bir hale getirmenin ne anlamı var ama amaç başka kapattırma davasının intikamını almak tayyip erdoğanın haklı olduğu yönlerde vardır haksız denilemez fakat o da 3 yanlışın bir doğruyu götürdüğünü unutmamalı

Ozan dedi ki...

gerçekten samimi bulsam birşeyler yaptıklarına inansam desteklerim ama yok yapmaktan çok yıkıyorlar ve bölünmenin en büyüğüde bu insanları sağ ve sol olarak bölmeye başladılar en son olarak da evet ve hayırcı olarak böldüler valla ben hayır diyicem deme sebebim samimi değiller gerçekten birşeylerini değiştireceklerine inancım yok fakat darbeci değilim çünkü bugün türkiyede darbe olacağına inancım yok zaten bugün darbe olsada olmasada türkiyede birşey değişmez siyasi düzen bozuk onu düzeltmek lazım ama bu iktidar ve muhalefetle zor

yalnız birşeyin farkına her geçen gün varıyorum türkiye her geçen gün yaşanmaz bir hal alıyor bırakın artık milleti ülkesinden soğutmayı

Saunders82 dedi ki...

Bu kadar uzun yazmışsın ama boykot edenler sol görüşlü. Aklıyla düşünen insanlar duygularıyla değil. Hayır kanadına baktığımızda çoğunluğu yine sol görüşlü bireyler olmakla birlikte kel alaka bir biçimde milliyetçi duygularıyla hareket eden bireyler de Hayır diyor! Bu bile ortada bir bit yeniğinin olduğunun yegane göstergesidir değil mi? Yani sol ve sağ görüşlü insanlar bugüne kadar nerede birleşmişler?

İnsanlar artık yorgun, bıkkın, işsiz, aç ve en önemlisi de korkuyorlar. Geleceğimiz sadece bireyler bazında değil ülke olarak belirsiz. Rejim tehlikesi yaşıyoruz. Müslüman ve cahil (okumamış insanı bol) bir ülkeyiz. Bu ülke bazı kolonlar üzerinde duruyor. Bu kolonlar 1920'lerde sağlam temeller üzerine kurulmuş ve kurulduğu andan itibaren tahribat çalışmaları fundamentalistler tarafından aralıksız bir şekilde devam etmektedir.

Dibimize İran örneği varken ve hiçbir gelişmiş Müslüman bir ülke yokken, Batı'da İslam'a karşı savaş başlatmışken, modern bir Türkiye'yi kimse arzu etmeyecektir. Çünkü ne kadar modernleşir isek topraklarımızın bizde kalma olasılığı o kadar artacaktır. Ne kadar cahil kalır isek o kadar topraklarımızı kaybetme şansımız artacaktır. Orta Doğu'da bir plan ortaya konulmuş ve bu plan aralıksız bir şekilde bu yüzyılda devam edecektir. Şu anda başımızda 8 yıldan bu yana kukla bir iktidar vardır ve özellikle son 3 yıldır içten ülkeyi çökertmeye, bahsettiğim kolonları tamamen yıkmaya başlamışlardır. İnsanlar bu yıkıma karşı HAYIR demektedirler. Bunu anlamak bu derece zor olmamalıdır. Boykot demek yıkıma onay vermek demektir! Ülkenize sahip çıkın, boş polemiklere girmenin kimseye bir faydası yok. Kimse 82 Anayasası'nı sevdiği için Hayır demiyor. Birilerine artık DUR demek için HAYIR diyor! Esas boykot kararı verenler gözlerine sürme çekecek, kendilerine olacaklar için pay çıkarmayıp vicdani mastürbasyon yapacak olanlardır. Savaş çoktan başladı. Ütopik Türkiye hayalleri kurmanın hiç sırası değil. Şayet yerinde yeller esen bir Türkiye görmek istemiyorsanız mümkünse sizde HAYIR deyin ve saldırıya karşı ortak bir direnç oluşturalım. Şöyle bir durumda boykot kararı alanlar, kafasını kuma gömen devekuşlarına benziyor...

Ozan dedi ki...

Ne darbe yanlısıyım ne de şeriat istiyorum. Hayalimde; kimsenin dininden, dilinden, milliyetinden ötürü yargılanmadığı, öldürülmediği ve katledilmediği; herkesin fikirlerini özgürce anlatabildiği, çok uluslu şirketlerin esiri olmayan, kapitalizm denilen vahşi canavara teslim olmamış, yönetenlerin değil yurttaşların rahatı için çalışan, herkese iş, ekmek ve özgürlük sağlayabilen, hiçbir dış güçle göbek bağı olmayan, tam bağımsız bir Türkiye var.


abi bu çok güzel omuş işte en güzel sözler arasına koydum inşallah gerçek olurda birgün bu sözü dediğin için seni saygıyla anarım :)

Imagine dedi ki...

"Ancak oy sandıklarını yakacak güçteyseniz, boykotun anlamı olabilir." - LENİN